Mistrz Piotr Pathelin

Mistrz Piotr Pathelin jest ósmą premierą Teatru. Sztuka pochodzi z XV wieku i należy do arcydzieł komediowej literatury dramatycznej. Specyficzny charakter nadaje jej daleko idące spolszczenie przez tłumacza Adama Polewkę.
Sięgnęliśmy po nią trochę gwoli nauki... "Kto mieczem wojuje - od miecza ginie", "Jaką miarą mierzysz - taką i tobie odmierzą" - tak można streścić morał tej średniowiecznej farsy, ukazującej oszusta oszukanego.

Mistrz Piotr Pathelin
Starofrancuska farsa anonimowa
w przekładzie Adama Polewki

Realizacja sceniczna
Donka i Andrzej Madejowie
Konsultacje akrobatyczne
Aleksandra Śliwowska

Osoby
Pathelin - Roman Holc
Wilhelmina - Alina Kowalik
Sukiennik - Wojciech Maryański
Sędzia - Janusz Ziólkowski
Pasterz - Leon Palesa, Zygmunt Siciński

Arlekiny
Ewa Bartkiewicz, Ewa Kołodziejska, Elżbieta Pietrzak, Barbara Reduch, Bronisław Kot, Włodzimierz Malczewski

Obsługa techniczna przedstawienia
Ireneusz Kostrzewa, Robert Raczek
Premiera, 18 lutego 1973 roku

Piosnki, piosneczki

Robiliśmy to przedstawienie głównie z myślą o młodzieży. Te piękne piosenki są jej niestety przeważnie nieznane, hołdując innym modom, niech nie pozostanie obojętną i na te proste a wdzięczne śpiewki, które chociaż weszły do skarbnicy naszej kultury, nadal pokrywa pył zapomnienia. Mamy nadzieję, że kształt inscenizacyjny, jaki nadaliśmy naszemu przedstawieniu, lepiej przemówi do młodego widza niż tradycyjne trzymanie się stylu epoki. Oby to przedstawienie mogło "ocalić od zapomnienia" bodaj skromną cząstkę tego, co zasługuje na pamięć w naszej tradycji narodowej.

Widowisko według "Kramu z piosenkami" Leona Schillera

Układ i realizacja sceniczna Donka i Andrzej Madejowie

Część I

A kiedyśmy tu przybyli

Kurdesz

Pochwała wesołości

Oświadczyny staropolskie

Jak się będziesz żenić

Małgorzatka

Pod borem

Bandurka

Co się stało we dworze

Tyciuteńki

Oda do dziewcząt

Część II
Kołysanka
Walczyk katarynkowy
Peleryna
Kankan
Karuzel
Polka I
Polka II
Malarz
Oleandry

Udział biorą

Ewa Bartkiewicz, Iwona Błaszczykiewicz, Bożena Burzyńska, Ewa Kołodziejska, Alina Kowalik, Inez Kupras, Bożena Leszczyńska, Danuta Nahajewska, Elżbieta Pietrzak, Barbara Reduch, Barbara Sobolewska, Teresa Stablewska, Krystyna Warczak, Janusz Borgosz, Adam Ferency, Adam Głogowski, Andrzej Głogowski, Roman Holc, Wiesław Jaskułowski, Bronisław Kot, Włodzimierz Malczewski, Jerzy Malinowski, Lech Matisow, Leon Palesa, Kazimierz Seroczyński, Robert Raczek, Zygmunt Siciński

Premiera, Grudzień 1971 rok

Cichy Don

Cichy Don - Michał Szołochow
Adaptacja - Lidia Zamkow
Realizacja sceniczna - Donka i Andrzej Madejowie

Zespól aktorski: Zuzana Eichler, Alina Kowalik, Barbara Sobolewska, Jerzy Szamborski, Zygmunt Siciński, Mirosław Wójcik, Adam Ferency, Jan Tomaszewski, Roman Holc, Jerzy Malinowski, Marek Sołczyński, Ryszard Raczek,

Premiera 16 lutego 1971 roku

Boso, ale w ostrogach / Nasza ulica/

Teatr AKT-69 rozpoczął działalność w Klubie TELAM w lutym 1969 r. "Boso, ale w ostrogach" jest trzecią z kolei premierą teatru, a pierwszą w roku 1970.

W roku ubiegłym zrealizowano dwie pozycje:

1. "Romeo i Julia" za czwartym falochronem" E.Szaniawskiej i R.Smożewskiego - montaż fragmentów "Romeo i Julia" W.Szekspira, listów do Redakcji "Dookoła Świata" i ogłoszeń gazetowych,

2. "I dlatego pamiętam wszystko" - montaż tekstów A.Brychta, W.Odojewskiego, Cz.Czubaka.

"Boso, ale w ostrogach" jest właściwie również montażem - fragmentów książki St.Grzesiuka i piosenek warszawskiego przedmieścia. W widowisku nie ma jednolitej linii fabularnej, rozwijającej się zgodnie z klasycznymi zasadami akcji. Nie ma również głównego bohatera. Bohaterami są wszystkie osoby ukazujące się na scenie. Autorom przedstawienia nie chodzi o pokazanie perypeti jednego człowieka, ale o oddanie specyficznej atmosfery środowiska - rządzącego się swoimi zasadami i prawami, posiadającego swoją własną moralność, własne poczucie humoru i ludzkiej godności i swój własny, najczystszej wody, szlachetny romantyzm.
W montażu, pomiędzy fragmentami tekstu Grzesiuka i piosenkami, nie ma żadnego bezpośredniego związku. Jeżeli czasem dają się zauważyć jakieś zbieżności pomiędzy tekstem mówionym a treścią czy wyrazem scenicznym piosenki, nie mają one istotniejszego znaczenia i nie należy się tu doszukiwać jakiejś logicznej całości w planie treści. W zamierzeniu autorów przedstawienia nie leży łączenie poszczególnych "numerów" w jedną całość fabularną, ale jedynie chodzi w takim wypadku o zderzenie dwóch lub więcej, zbliżonych do siebie w warstwie emocjonalnej wartości dla odpowiedniego zagęszczenia atmosfery, w celu wywołania u widza większego napięcia emocjonalnego. W przedstawieniu biorą również udział lalki, przedstawiające postacie spoza "środowiska" /Policjant, Niemiec, fordanserki itp./

"Boso, ale w ostrogach"
Układ i realizacja sceniczna - Donka i Andrzej Madejowie
Na podstawie książki Stanisława Grzesiuka i piosenek warszawskiego przedmieścia.
Premiera, 17 lutego 1970 roku.

Zespół biorący udział w przedstawieniu:
Eichler Zuzanna, Grygo Irena, Jurkonis Barbara, Kowalik Alina, Lis Anna, Ruszkowska Anna, Śniechowska Ewa, Sobolewska Barbara, Lubieńska Jolanta, Staniusz Barbara, Ferency Adam, Gawlik Waldemar, Holc Roman, Kowalski Krystian, Malinowski Jerzy, Neuman Tomasz, Palesa Leon, Prusak Ryszard, Raczek Robert, Siciński Zygmunt, Sołczyński Marek, Radziejewski Edward, Szamborski Jerzy, Tomaszewski Jan, Wójcik Mirosław.

I dlatego pamiętam wszystko

I dlatego pamiętam wszystko

Montaż tekstów:
Andrzej Brycht - Raport z Monachium
Włodzimierz Odojewski
Czesław Czubak

Wybór i adaptacja sceniczna Donka i Andrzej Madejowie

"Myślą przewodnią przedstawienia było stwierdzenie, że skoro Niemcy, jakich spotkał Brycht w Monachium, potrafili skutecznie zapomnieć o bestialstwach II wojny światowej, to my tym mocniej musimy o nich pamiętać. Recenzja w gazecie zakładowej podkreślała oszczędne, dobre aktorstwo wykonawców. Zwracało też uwagę na odpowiednio dobrane fragmenty muzyczne i scenografię - maksymalnie oszczędną i prostą. "Czarne, aksamitne ubrania - tłumaczył nam Andrzej Madej - pozwoliły skoncentrować uwagę widza na treści, jaką zgotowali hitlerowcy w obozach koncentracyjnych. Pasiaki, jakie nosili obozowi więźniowie grają już same za siebie i odciągają uwagę widza od tego, co mówi aktor. Dzisiejsza młodzież musi te teksty przeżywać, żeby nie zapomnieć ich złowrogiej treści. Trzeba więc uwspółcześniać, a pasiakami można by je zepchnąć w przeszłość."
To tylko jeden z przykładów szukania właściwych kontrastów między treścią a formą przekazu. Zaskakujące widza kontrasty służą w efekcie wzmocnieniu jego emocjonalnego zaangażowania w naczelną ideową tezę widowiska. W tym również celu stosują Madejowie zasadę pustej sceny, maski, stylizowany gest, wypowiedzi na jednym tonie muzycznym i inne środki teatralnego wyrazu, którymi nie posługuje się z reguły tradycyjny teatr fabularny.
Leopold Rybarski

Premiera, Maj 1969 roku

Romeo i Julia za czwartym falochronem

Romeo i Julia za czwartym falochronem

Elżbieta Szaniawska, Ryszard Smożewski

Wybór i adaptacja sceniczna: Donka i Andrzej Madejowie

"Fragmenty szekspirowskiego dzieła przeplatają się z fragmentami listów do redakcji "Dookoła Świata" na temat miłości wśród współczesnej młodzieży polskiej oraz z piosenkami Agnieszki Osieckiej. Młody zespół mówił więc o aktualnych i bliskich mu sprawach."
Leopold Rybarski

Premiera, Marzec 1969 roku

Strach i nędza III Rzeszy

Strach i nedza III Rzeszy
Bertolt Brecht
Wybór i inscenizacja sceniczna Donka i Andrzej Madejowie

"Inscenizacja, oparta na stylizowaniu akustycznego tła (tłukący w bruk podeszwami przemarsz i hitlerowskie śpiewki) i na dosadnej prostocie dekoracyjnej, doskonale uplastyczniała działanie postaci na scenie. Zrywało to w określony sposób z tradycjami i rutyną amatorskich zespołów, podkreślając znaczeniową zawartość i ostrza tekstów dramatycznych Brechta."
Lew Kaltenbergh

Premiera, grudzień 1967 roku